020

Vleuten ligt nog onder een deken van mist als de wekker gaat. Het is zondag 18 oktober 2015 en de wekker gaat. Langzaam verschijnt er een hand van onder het warme dekbed. De hand wordt een arm en beweegt zich richting de wekker. Als vanzelf wordt de snooze-knop gevonden. De man/vrouw die deze heeft uitgevonden, verdient een Nobelprijs. Tien minuten later gaat de wekker weer af. Waarom eigenlijk, wakker ben ik toch al. Het is een teken om op te staan. Rustig ontbijt ik, muesli met yoghurt en een kop koffie. Ik kleed me aan, pak de tas die ik gisteren al had ingepakt en vertrek. Op naar 020 voor de halve marathon.

Ik reis met de trein. Met dank aan de Spoordeelweken eerste klas voor de prijs van een tweede-klas-kaartje. Na een voorspoedige reis ben ik om 10.45 uur al bij de Sporthallen Zuid om mijn startnummer en t-shirt op te halen. Ik loop rustig door de Marathon Expo. Bij de uitgang wordt een man onwel. In no-time is de EHBO er. Ik ga weer verder, ik ben tenslotte geen ramptoerist en hoop dat alles goed komt met deze man.

Op de tribunes kijk ik naar de finish van de Marathon. Ik zie Bernard Kipyego zijn titel prolongeren in een mooie tijd van 2.06 uur en een paar seconden. Even later loopt Abdi Nageeye de olympische limiet en komt Michel Butter acht seconden tekort. Acht seconden! F#ck! Die paar seconden krijg je wel van mij, ik ga straks toch wel een PR lopen. Jaja, zelfvertrouwen genoeg. Het wordt mijn tweede halve marathon. De eerste, de Halve van De Haar, was geen succes (2:08:30).

Rond kwart voor een vertrek ik richting start op de Stadionweg. Nog wat indribbelen en wat rek- en strekoefeningen en ik ben klaar voor de start, die om 13.20 uur gepland is. We kunnen allemaal echter nog minstens een kwartier extra blauwbekken. Pas om 13.38 uur loop ik over de startlijn. En dan stond ik nog niet eens in het laatste startvak.

Eenmaal de startlijn over kan ik eindelijk beginnen met lopen. Het is lastig om in het ritme te komen. Het is te druk. En dat zal het de hele tijd ook blijven. Toch als ik achteraf naar mijn kilomtertijden kijk, zijn ze verrassend constant.

Er is voldoende muziek langs de weg, maar publiek is schaars. Zeker als je de eerste keer de Amstel over bent en je komt in het doodse industrieterrein van Duivendrecht. Op de Rozenburglaan een harde klap achter me. In mijn ooghoeken zie ik dat iemand op de grond is gevallen. Gestruikeld over andere benen of een van die verrotte drempels. Hopelijk niets ernstigs en ik hoop dat ze door heeft kunnen lopen.

De hoek om, de Hugo de Vrieslaan in. Midden op het parcours staat een meisje met fiets. Het arme schaap wil oversteken en kijkt boos in de richting van al die hardlopers die haar maar in de weg lopen. Een probleem wat zich later nog een paar keer zal herhalen, want ook op de Zeeburgerdijk en de Stadhouderskade willen er fietsers oversteken, dwars door de hardlopers heen.

Even verder worden we door de organisatie gedwongen te stoppen. Er moet een ambulance oversteken. Vervelend, maar er zijn wel belangrijkere dingen dan hardlopen. Als een paar seconden later de ambulance voorbij is, kan ik weer verder. Maar het duurt wel even om weer in het juiste tempo te geraken. En ook voel ik ineens al mijn spieren. En ik moet nog tien kilometer. Pffff.

Ik loop weer verder en kom met elke stap dichter bij de finish. Langs het Rijksmuseum, door het Vondelpark, de Amstelveenseweg en dan het hoogtepunt, finishen in het Olympisch Stadion. Ik kan precies doorlopen tot de finishlijn. Nog geen centimeter daarna begint de mensenmassa al.

Stapje voor stapje wordt iedereen naar de uitgang geleid. Ik krijg nog wel een medaille en een warmtedeken. Maar ik mis hier wel een verzorgingspost. En ik kan wel wat water gebruiken. De verzorging op het parcours was trouwens prima. Water, AA-drink, bananen en sponzen. Hulde aan alle vrijwilligers die dit mogelijk maakten. Tip voor de organisatie: zet verzorgingsposten aan beide kanten van de weg neer. Nu waren er regelmatig opstoppingen door de vele hardlopers die gingen wandelen of stopten.

Oh ja, mijn eindtijd. 1:57:47, oftewel ruim tien minuten sneller dan de vorige keer. Ondanks deze mooie tijd voor mij nooit meer 020. Op naar de hele, april 2016 in Rotterdam. En ja, ik heb me al aangemeld.

Geschreven door johncornelisse

6 reacties

  1. annekevisser - 20 oktober 2015, 17:38

    Hoi John, geweldig gedaan en ik zie je in Rotterdam!

    • johncornelisse - 21 oktober 2015, 09:10

      Dank je wel, Anneke! Jij ook gefeliciteerd met je derde marathon! Tot Rotterdam.

  2. Rudi Loof - 21 oktober 2015, 22:43

    Mooie tijd John en leuk verslag. Gefeliciteerd met je PR!

    • johncornelisse - 22 oktober 2015, 08:50

      Dankjewel, Rudi! Jij ook een mooi verslag en PR. Volgende keer ga je ook onder de 2 uur.

  3. Marteijn Mout - 23 oktober 2015, 12:41

    Gefeliciteerd John met je nieuwe pr, mooie tijd en veel succes met voorbereiding 010 marathon!

    • johncornelisse - 23 oktober 2015, 21:55

      Dank je wel, Marteijn. Tot bij de Lintloop (als je meeloopt?) of een andere keer op het Lint.

Reageren op dit artikel is niet meer mogelijk.