16361 in 4:36:48

16361 in 4:36:48

En ineens is het zondagochtend 12 april. De dag waar ik maandenlang naar toe heb getraind. De dag waarvoor ik mijzelf enigszins op dieet had gezet, dat wil zeggen minder suiker en vet, wat weer zou moeten leiden tot een paar kilootjes minder. De dag waarvoor ik zelfs een sponsoractie ben gestart om geld op te halen voor onderzoek naar nierziekten. De dag waarop alle voorbereidingen moeten leiden naar een glorieuze finish na een loopje van naar schatting tussen de 4½ en 5 uur.

Als ik ’s morgens wakker word en opsta op mijn logeeradres in Capelle aan den IJssel voel ik mij goed. Ik heb er zin in en ik ben er klaar voor. Kom maar op met die Marathon Rotterdam 2015! Na een lekkere douche en een goed ontbijt neem ik de metro die mij in 10 minuten naar Station Beurs brengt. Van daar ga ik eerst door naar Bert en Verena die aan de Leuvehaven in een hotel hebben overnacht. Ik besluit om daar alvast mijn joggingbroek en jack uit te trekken en alles daar achter te laten. Ik hoef dus niets mee te slepen en dus ook niet langs de bagageafgifte. Samen met Bert loop ik rustig naar de start. Hij heeft een wedstrijdlicentie en start in vak C in de eerste wave. Ik zit in de derde startwave en kom, nadat ik een behoorlijke opstopping van hardlopers heb getrotseerd, aan bij vak G op het Hofplein. De sfeer is uitgelaten en iedereen heeft er duidelijk zin in. Als Lee Towers zijn ‘You’ll never walk alone’ inzet begint het te kriebelen in mijn buik. Nu gaat het echt gebeuren.

Start Coolsingel

Na zo’n 20 minuten zijn wij aan de beurt. Er wordt voor de derde keer afgeschoten en we zijn weg. Als ik de start passeer zie ik ook waar die enorme rookwolk vandaan komt die ik bij de voorgaande starts zag. Er staat een heus kanon. De eerste kilometers gaan niet erg hard. Het is domweg te druk om in mijn eigen tempo te lopen en ik word gedwongen het tempo van de meute aan te houden. Dat is overigens niet erg. Door de spanning en het foto’s maken was de warming-up er enigszins bij in geschoten. Die krijg ik nu alsnog.

Het eerste stuk gaat in een flits voorbij en voor ik het weet loop ik de Erasmusbrug op. Voor en naast mij zie ik het lint van duizenden lopers. Een prachtig gezicht! Eenmaal aan de overkant op de Laan op Zuid komt er meer lucht in het peloton en lukt het om wat vaart te maken. Ik moet al gauw gas terug nemen om te voorkomen dat ik te snel ga. Ik heb immers nog een kleine 40 kilometer voor de boeg. Na een dikke 10 kilometer komen we op het Havenspoorpad en ik verbaas mij over het feit dat er zulke mooie groene stukken in de marathon zitten. Ik geniet van de paar kilometer rechtdoor en loop heerlijk in het zonnetje. Aan het eind van het pad lopen we de bebouwing weer in. Vreemd dat er zo’n rare U-bocht in het parcours zit net voor het 15 kilometerpunt. In het tempo dat ik loop heeft zo’n bochtje nagenoeg geen effect, maar ik kan me voorstellen dat het voor de wedstrijdlopers een vervelend dingetje is. Ik loop lekker door en passeer het halve marathonpunt in 2:10 uur. Voor mij een prima tijd. Even heb ik nog de illusie dat als ik dit vast weet te houden, ik onder de 4½ uur zal finishen. Maar dat was natuurlijk iets te optimistisch.

Na een dikke 26 kilometer gaan we de Erasmusbrug weer op. Voor mijn gevoel is deze klim pittiger dan die aan de centrumkant. Ook heb ik best wel last van de wind. En ik heb er natuurlijk al een flink stuk op zitten. Al met al loopt de snelheid behoorlijk terug. Als ik het hoogste punt ben gepasseerd, kan ik weer wat vaart maken, maar kort daarna volgt de daling (en dus ook weer de klim) door de Blaaktunnel. Ook deze hakt er behoorlijk in. Bijkomend minpuntje is dat we de komende kilometers de lopers die het rondje Kralingse Plas al hebben gelopen, tegemoet lopen. Die zijn er dus al bijna. En wij hebben nog zo’n 14 kilometer voor de boeg.

Over het rondje Kralingse Plas kan ik kort zijn: Dat was niet het leukste deel van het parcours. De omgeving is mooi, maar verder staan er aanzienlijk minder mensen langs de kant en stond het voor mij vooral in het teken van ‘afzien’. Vooral kilometer 36. Ik ben even helemaal klaar met de marathon. Gedachten als “Waar ben ik aan begonnen?”, “Wat was hier nu ook alweer leuk aan?” en “Zijn we er nu nog niet?” schieten door mijn hoofd. Het is ook terug te zien in mijn data. Kilometer 36 was de traagste kilometer. Bij de drankpost besluit ik om even te gaan wandelen om rustig te kunnen drinken. Ik giet een paar bekertjes naar binnen en gooi er één over mijn hoofd. Dat doet een mens goed! Ik moet wel echt moeite doen om het weer op een hardlopen te zetten, maar het lukt. Nadat ik de Boszoom achter mij heb gelaten komt er ook langs de kant weer wat meer leven in de brouwerij en lukt het mij om weer in een soort van ritme te komen. Ik geniet van de prachtige huizen (of moet ik zeggen kastelen) aan de Kralingse Plaslaan. Maar de finish is nog (lang) niet in zicht. De laatste kilometers zijn niet de meest vrolijke uit mijn hardloopcarrière. Hobbelend op een slakkengangetje en mijzelf moed inpratend (had ik een keer gezien op tv, schijnt echt te werken), beweeg ik mij naar de finish. Een finish onder de 4½ uur zit er al lang niet meer in, maar dat had ik een uur geleden ook al geconcludeerd. Ik wil hier wel even een compliment geven aan het publiek. Ze schreeuwen me echt naar de finish. Waarschijnlijk loop ik erbij alsof ik drie dagen door de woestijn heb geploeterd, want overal hoor ik mijn naam voorzien van aanmoedigingen dat ik het kan, dat ik er bijna ben en dat ik goed bezig ben. Ik loop overigens een tijdje in de buurt van een man in een Feyenoord-shirt. Hij wordt nog veel meer aangemoedigd (tip).

Eindelijk draai ik de Coolsingel op. Het gevoel van vermoeidheid verdwijnt als sneeuw voor de zon en in een roes loop ik richting finish. Wat een sfeer! Alsof iedereen daar speciaal voor mij staat. Als ik de finish passeer voel ik de tranen achter mijn ogen. Waar komt dat opeens vandaan? Normaal ben ik niet zo’n emo-type. Maar nu dus wel. Dit heb ik toch maar mooi even geflikt. Later zie ik dat mijn officiële tijd 4:36:48 uur is. Ik ben tevreden. Mooi binnen de mijzelf opgelegde marge.

IMG_20150412_165314

Als ik maandagochtend wakker word overheerst nog steeds het euforische gevoel. Ik heb heerlijk geslapen en ben blij dat ik vandaag vrij heb genomen. De ochtend gaat in een roes voorbij. Beetje aan klungelen in huis, tas uitruimen, spullen opbergen, wasje doen, beetje Facebooken, Instagrammen en Twitteren en dat was het wel zo’n beetje. Terwijl de zon volop schijnt geniet ik van alle felicitaties en ‘likes’. Een beetje hetzelfde gevoel als toen ik mijn schoolexamen had gehaald. ’s Middags nog even met dochterlief op pad en dan met vrouw en dochter door naar de manege. Het is mooi weer, dus dochter heeft buiten les. Ik zit lekker in het zonnetje, ouwehoer wat met andere ouders en schep af-en-toe wat paardenstront uit de rijbak. We sluiten de dag af met een lekkere bak friet met saté, kroket en loempia.

Dinsdagochtend op mijn werk voel ik mij weer helemaal het mannetje. Ik sprint de trappen op-en-af alsof er niets is gebeurd en loop fluitend (in gedachten dan) door het pand. Maar, te vroeg gejuigt… Na een ochtend van voornamelijk zitten heb ik ineens weer stijve benen en voel ik mijn Hamstrings. Ben toch nog niet helemaal de oude dus. Hoe naïef van mij. Bovendien; zo zie je maar weer hoe slecht het voor een mens is om een paar uur achter elkaar op een stoel te zitten. Dat probeer ik normaal zoveel mogelijk te voorkomen, maar nu kon het even niet anders. Aan het eind van de dag besluit ik mijn HIT-training toch maar af te zeggen en in te ruilen voor een rustig rondje uitlopen. Een soort mini-marathon van Nieuw-Vennep, zullen we maar zeggen. Ook leuk.

Geschreven door Rudi Loof

Related Posts

Rotterdam op hardloopschoenen

Rotterdam op hardloopschoenen

113 steentjes

113 steentjes

Ik liep een marathon!

Ik liep een marathon!

Werkelijkheid

Werkelijkheid

6 reacties

  1. makapia a.k.a. Nicole - 16 april 2015, 10:22

    Goede tijd man!!
    Ik loop in gedachte mee en voel ook de emotie. Lee Towers, het kanon, het publiek, het gevoel als je die Coolsingel opdraait en de emotie die je dan voelt.Bij de kwart heb ik dat net zo goed. Rotterdam doet gewoon iets met je. (hoewel ik de finish in het Olympisch stadion in 020 ook waanzinnig vond hoor, ssssst niet zeggen)

  2. annekevisser - 16 april 2015, 13:03

    Heel herkenbaar Rudi. Mooi geschreven. Gefeliciteerd. Je hebt het maar mooi gedaan!

  3. Marteijn Mout - 16 april 2015, 13:52

    Mooi verslag en prestatie Rudi. Respect voor de zware kms op het eind, petje af 🙂

  4. cristian1974 - 16 april 2015, 18:46

    Gefeliciteerd, en heel mooi bechreven

  5. saskia4971 - 16 april 2015, 19:39

    Leuk geschreven en echt respect! Volgend jaar weer?

  6. Rudi Loof - 16 april 2015, 21:05

    Dank voor jullie mooie woorden. Ondanks het feit dat het zwaar was, kijk ik er met enorm veel plezier op terug, zelfs op die zware laatste kilometers. Naast het publiek zijn uiteraard ook de bands, dj’s en trommelaars (hoe heet dat officieel?) heerlijk. Volgend jaar zeker weer als het aan mij ligt. Ik weet nu wat het is en waar ik me op moet voorbereiden. Eén ding waar ik in ieder geval meer aandacht aan wil besteden is mijn voeding in de dagen voor de wedstrijd. Daar had ik nu voor mijn gevoel te weinig aandacht aan besteed (je moet ook op zoveel dingen letten).

Reageren op dit artikel is niet meer mogelijk.