Brandgrensrun

Brandgrensrun

Al weken keek ik samen met Rogier met wie ik deze loop zou gaan doen uit naar dit bijzondere evenement.

Het bijzondere aan het evenement was natuurlijk dat we de run zouden lopen om stil te staan bij het bombardement van Rotterdam, precies 75 jaar geleden.

Toen we met zijn tweetjes aankwamen bij de Laurenskerk en we inmiddels omringd waren met al die fantastisch mooie groene shirtjes, merkte je al direct dat dit anders was dan anders. In plaats van de gebruikelijke nervositeit was er een zeer ontspannen sfeer van verbondenheid tussen zowel de deelnemers als ook het publiek dat in groten getale was komen opdraven.

Tijd om een startvak op te zoeken, we kozen voor het vak waar de pacers zouden proberen om 10 km p/u te lopen. Lekker ontspannen tempo dus om vooral zoveel mogelijk te genieten. De blik ging omhoog naar een drietal parachutisten die alle drie keurig op een gemarkeerde plek wisten te landen. Daarna vlak voor de start speelde een trompettist “The Last Post” en was er een indrukwekkende stilte van 2 minuten. Heel bijzonder dat je in het centrum van Rotterdam met duizenden mensen bij elkaar letterlijk een speld kon horen vallen.

Na een klaterend applaus, volgend op de 2 minuten stilte werd de antieke brandweerauto gestart en kwam het groene lint lopers langzaam maar zeker op gang door de erehaag van toeschouwers op de blaak en de rook van het Bengaalse vuurwerk.

Het lopen zelf was erg lastig aangezien er wel heel veel mensen liepen op een parcours wat daar niet echt optimaal geschikt voor was. Stoepjes, tramrails, trappetjes maar vooral de paaltjes, elk paaltje werd door de duizenden lopers waarschuwend begroet met PAALTJE!, zorgden er voor dat het tempo niet al te hoog lag en je zelfs een paar keer helemaal stil stond. Het verkeer, over het niet afgezette parkoers, werd trouwens keurig tot wachten gemaand door politie, stadswachten en verkeersregelaars. Complimenten!

Rogier en ik keken elkaar met enige regelmaat aan, vol verbazing over de gigantische hoeveelheid mensen die langs de kant van weg stonden, uit hun ramen hingen en ons aanmoedigde. Ongelooflijk, kan alleen in Rotterdam zeiden we vol trots tegen elkaar. Een voor mij bijzonder kippenvelmomentje was toen een stel oude dametjes, die overduidelijk het bombardement hadden meegemaakt, over hun rollator gebogen ons als loper bedankte!

Voordat we er erg in hadden waren we al weer terug bij de Laurenskerk waar we onze naam en boodschap nog kwijt konden op een groot wit bord en verzamelden heel veel groene shirts zich op de terrassen in de binnenstad om, onder het genot van een welverdiend biertje, deze geweldige ervaring af te sluiten.

brandgrensrun

Geschreven door Jeffrey Bakker

Related Posts

Rotterdam op hardloopschoenen

Rotterdam op hardloopschoenen

Buikje

Buikje

27 km in de Marathon van Rotterdam….

27 km in de Marathon van Rotterdam….

16361 in 4:36:48

16361 in 4:36:48

3 reacties

  1. Rudi Loof - 16 mei 2015, 06:53

    Mooi verhaal. En mooi evenement.

  2. makapia a.k.a. Nicole - 16 mei 2015, 10:31

    Ik was er ook bij, de foto’s en filmpjes die voorbij komen op FB maken elke keer weer dat ik een brok in mijn keel krijg. Ik vond het waanzinnig!

  3. annekevisser - 18 mei 2015, 13:34

    Mooi verslag. Gr. Anneke

Reageren op dit artikel is niet meer mogelijk.