Dat krijg je ervan als je spijbelt

Dat krijg je ervan als je spijbelt

Het was me het zomertje wel. Of eigenlijk niet. Qua hardlopen. Na de Marathon van Rotterdam riep ik nog vol enthousiasme en overtuiging tegen iedereen die het maar wilde horen dat ik de vorm vast wilde houden. En dat ging ook heel goed. De eerste weken. Op de donderdag na DE zondag liep ik alweer mijn vertrouwde 8 km. lunch-rondje met mijn collega’s. In april en mei nog een paar twintigers en daarna werd het stil. Heel stil. In juli zelfs een periode van drie weken niet lopen. De fut was eruit; ik was even helemaal klaar met dat ge-ren. Kwam het door de drukte op het werk, de warmte of wellicht een verlate after-marathon-dip? Heb ik de impact van de marathon onderschat? Van alles wat denk ik.

Maar het hardlopersbloed kruipt waar het niet gaan kan. Dus de draad maar weer opgepakt. Enigszins onwennig ging ik op een zondag in augustus de deur uit voor mijn vertrouwde 10 km. rondje Toolenburgerplas. Die had ik eigenlijk het weekend daarvoor al willen doen, maar door uitstelgedrag was het er niet van gekomen. Ik zag er gewoon tegenop.

Het ging uiteindelijk re-de-lijk. In ieder geval redelijker dan anderhalve week later. Tijdens mijn lunchloopje stortte ik helemaal in. Ik moest zelfs een stukje wandelen. Tja, dat heb je ervan als je als enigszins ingekakte loper per se mee wilt met twee veel snellere collega’s, waarvan er eentje ook nog eens in training is voor Berlijn. Dat blijft niet onbestraft.

En dit weekend weer de deur uit voor een rondje Haarlemmermeer. Eerst de Boseilanden, waar ik even wilde checken hoe ver het stond met het nieuwe viaduct dat twee gedeelten van het recreatiegebied met elkaar gaat verbinden en vervolgens via de Toolenburgerplas weer terug naar huis. Een fijn rondje van zo’n 14 kilometer. Onderweg heerlijk genoten van o.a. de zwanenfamilie die sinds de lente aan deze kant van het dorp rondtrekt. Pa en ma Zwaan wisten maar liefst acht jongen groot te brengen. Inmiddels zijn ze bijna volwassen. Prachtig om te zien hoe de ouders hun pubers nog steeds tegen de boze buitenwereld verdedigen door zich elk aan één kant van de kinderschare op te stellen; de kinderen veilig tussen hen in. In de Boseilanden blijkt er met de komst van het nieuwe viaduct het nodige veranderd. Paden zijn geasfalteerd en omgelegd. Het wordt een toffe loopplek, waar het overigens ook fijn wandelen, fietsen, spelen en paardrijden is.

Tijdens een plas- en drinkpauze hoor ik ineens een piepje uit mijn horloge komen. Ik loop voor het eerst sinds lange tijd weer met mijn hartslagmeterband en TomTom blijkt in de tussenliggende tijd wat nieuwe features te hebben toegevoegd. Ik kijk op het display en zie ‘Slecht herstel’ staan. En bedankt. Zelf heb ik op dat moment meer behoefte aan een Evy Gruyaert-achtige kreet als “Ik ben fier op u!” of “Ge zijt goe bezig!”. Maar nee hoor! TomTom is onverbiddelijk en probeert het leed nog wel wat te verzachten door er een ongetwijfeld grappig bedoelde, doch droevig kijkende emoticon in hartjesvorm aan toe te voegen. Het kwaad is echter al geschied.

Ontgoocheld druip ik af naar huis. Dat krijg je ervan als je spijbelt. Eigen schuld, dikke bult. Nog vier weken tot de Damloop.

Geschreven door Rudi Loof

Related Posts

Verstand op nul en de blik op de gele ballon

Verstand op nul en de blik op de gele ballon

16361 in 4:36:48

16361 in 4:36:48

Next stop: Rotterdam

Next stop: Rotterdam

Kedeng kedeng

Kedeng kedeng

3 reacties

  1. Marteijn Mout - 26 augustus 2015, 20:49

    Welkom terug Rudi en en hardloopdip ken ik zeker. Het voelt als afstraffen maar binnen een paar weken op je weer als een Keniaan 😀

  2. annekevisser - 27 augustus 2015, 06:55

    Whahaha, ik snap dat je baalt maar wat beschrijf je het leuk! Elke run is er een! Zet ‘m op 😉

  3. Rudi Loof - 27 augustus 2015, 21:15

    Dankjulliewel! Gaat goedkomen. Tussen de middag twee keer bijna verzopen, maar lekker gelopen 🙂

Reageren op dit artikel is niet meer mogelijk.