Endorfine neemt over…..

Endorfine neemt over…..

Halve marathon Amsterdam 18 oktober 2015

Ergens is juni, na weer een trainingsloopje, gebeurde het. De endorfine nam mijn wilsbepaling over. Ik was dermate optimistisch gestemd dat ik in een vlaag van totale overmoedigheid mij inschreef voor de halve marathon van Amsterdam. Negen jaar geleden was dit mijn eerste van door mij in totaal twee gelopen halve marathons. Dus een ervaren loper op deze afstand kan je mij niet noemen.

Twee weken voor de grote dag schoot het bij het oprapen van een stukje papier van de grond ineens in mijn lies. Een scherpe pijnscheut die bij herhaling terugkeerde. Paniek alom. Dus eerst naar de fysio die meende dat er sprake was van een probleem met de heup. Ik vind mijzelf te jong voor een nieuwe heup maar gelukkig was mijn huisarts van mening dat er gezien het acute ontstaan er sprake moest zijn van een peesontsteking. Dus Diclofenac, voor mij een wondermiddel. Binnen een week nagenoeg klachtenvrij en terugkeer van optimisme, maar nu met twijfel. Zou mijn heup het houden? Had ik nu niet te weinig getraind? Ik besloot het er toch op te wagen. ik had zo naar deze dag toegeleefd.

Mijn persoonlijke coach Hubert begeleidde naar onze hoofdstad, naar het roze startvak waar de echte recreanten zich ophielden. Vol vertrouwen schoof de meute richting startlijn en tijdens het wachten bleek dat de deelnemers uit alle windstreken kwamen. Chicago, Londen, Rome maar ook Eemshaven was vertegenwoordigd.

Eindelijk was ik op weg en mijn strijdplan was om heel rustig aan te doen en mij niet te laten hinderen door een tijdsdruk. Dit lukte aardig. Bij iedere verversingpost dronk ik wandelend mijn bekertje leeg en at ik de aangeboden banaan netjes op. Je moet weten dat er zes van die posten zijn en ik voorlopig even klaar ben met bananen….Bij de brug over de Amstel, na ongeveer 16 kilometer wist ik zeker dat het zou gaan halen en lukte mij het om met volle teugen te genieten van Amsterdam en de positiviteit van de lopers en publiek. Langs het Rijksmuseum en dan het Vondelpark in dat toch veel groter is dan gedacht. Onderweg een vrouwelijke medeloper die op krukken de strijd was aangegaan met de kilometers. Bewonderenswaardig en diep respect voor deze krijger! Uiteindelijk doemt daar het Olympisch Stadion op en mag ik als ware ik een Keniaanse kandidaat voor de eindzege een halve ronde over de heilige grond afleggen. Mijn vrouw en oudste zoon alsmede Hubert hoor ik mij luidruchtig aanmoedigen en met de emoties die hierbij loskomen loop ik de mooiste (halve) ronde van mijn hardloop carrière. Ik finish in 2.19.40 en beschouw dit als mijn wereld record van puur genot.

Het gezamenlijke biertje na afloop was, ondanks het plastic glas, ook te rekenen tot de lekkerste die ik ooit heb gedronken. Deze dag smaakt naar meer!

 

Paul Nicolai

 

 

 

Profielfoto van Paul
Geschreven door Paul

Related Posts

Rotterdam op hardloopschoenen

Rotterdam op hardloopschoenen

Oude liefde

Oude liefde

113 steentjes

113 steentjes

Nogal serieus

Nogal serieus

1 reactie

  1. Profielfoto van Marteijn Mout

    Marteijn Mout - 26 oktober 2015, 17:24

    Mooi verslag en prestatie Paul! Dit smaakt dus naar meer en benieuwd wat je op de planning gaat zetten

Reageren op dit artikel is niet meer mogelijk.