Iets met ‘hooi’ en een ‘vork’

Iets met ‘hooi’ en een ‘vork’

“Jij zou toch nog gaan lopen?”, vroeg mijn vrouw mij zondagochtend. “Ik weet het niet”, zei ik in alle eerlijkheid. De afgelopen dagen ging ik hoestend en rochelend als een oude roker door het leven. Ik heb een flinke kou te pakken, inclusief lamlendig gevoel, een hoofd vol met watten, hoofdpijn en slecht slapen. Al vanaf vrijdag twijfel ik of ik in het weekend wel een lange duurloop moet gaan doen. Ik heb nog even bedenktijd, want we gaan eerst naar Jumping Amsterdam om daar te gaan kijken naar Jeroen Dubbeldam die met Zenith waanzinnige sprongen maakt en om het voltigeren te zien. Dochter en vriendinnetje genieten met volle teugen. En wij ook.

Weer thuis gaat het nog steeds niet echt lekker. Na een stevige lunch en wat rommelen in huis, is het op een gegeven moment nu-of-vandaag-in-ieder-geval-niet-meer. Er schijnt een heerlijk februarizonnetje,  maar dat zal niet lang meer duren; het wordt al laat. Dus wintershirt en handschoenen aan, Buff om mijn hals en gaan. Met een “Ik ga in ieder geval een klein rondje en als het langer wordt laat ik het weten”, ga ik op pad.

Ik besluit om mijn vertrouwde 10 kilometer rondje richting recreatiegebied Toolenburgerplas te lopen in de wetenschap dat zich daar na ongeveer 5 kilometer toiletten en water bevinden en -voor als het écht niet meer gaat- een snelle busverbinding die mij binnen 2 minuten weer terugbrengt naar mijn dorp. Het blijkt niet nodig. Het gaat onverwacht lekker en ik stuur mijn vrouw een bericht dat het wat later wordt. Ik besluit naar recreatiegebied Boseilanden te lopen. Als ik via die route terug naar huis loop, kom ik op 13 à 14 kilometer. Dat lijkt me gegeven de omstandigheden mooi genoeg.

Eenmaal in de Boseilanden ben ik niet meer te stoppen. Ik kom in een flow. “What the heck! We knopen er nog een lusje aan vast.” Het vervelende snotterige, verdoofde gevoel lijkt te zijn verdwenen als sneeuw voor de zon. Ik voel me beter dan ik mij de laatste dagen heb gevoeld en besluit -bijna weer thuis- alsnog een aanval te doen op de 20 kilometer, met nóg een extra lusje door het dorp. Na 19,1 kilometer ben ik weer thuis. Als het niet inmiddels donker was geworden en mijn vrouw mij niet naar huis had gemaand omdat het eten op tafel stond, had ik de 20 vol gemaakt. Ik voel me herboren. Het kan raar lopen.

Epiloog: Maandagochtend. Het is droog als ik de deur uit ga naar mijn werk. Een paraplu neem ik niet mee. Er ligt er nog één op mijn werk en anders zit ik vanmiddag met twee paraplu’s én mijn werktas én mijn sporttas in de bus. Foute keuze. Als ik twee minuten van huis ben komt de regen en natte sneeuw met bakken naar beneden. De koude wind, die natuurlijk recht van voren komt, maakt het helemaal af. Als ik 10 minuten later in de bus zit ben ik zeiknat, doet mijn voorhoofd pijn van de koude wind en hoop ik dat er nog een pakje zakdoeken in mijn tas zit. Bij de lunchtraining stort ik halverwege helemaal in. Mijn tong hangt op mijn schoenen. De trainer kan een grijns niet onderdrukken als ik hem vertel over de afgelopen vier dagen en mijn euforische loopje van gisteren in het bijzonder. “Ga jij maar een rondje rustig uitlopen”, raadt hij mij aan. “Lijkt me een goed plan”, zeg ik. En ik vertrek op een sukkeldrafje voor een rondje hertenkamp. Gevalletje overmoed. Iets met ‘hooi’ en een ‘vork’. Weer wat geleerd.

Geschreven door Rudi Loof

Related Posts

Dat krijg je ervan als je spijbelt

Dat krijg je ervan als je spijbelt

De ene zondag is de andere niet

De ene zondag is de andere niet

3 reacties

  1. makapia a.k.a. Nicole - 8 februari 2015, 16:36

    Ach, kan niet altijd je bordje leeg eten toch? En die 19,1 heb je maar mooi gedaan.
    Wel herkenbaar. Ik loop niet zulke afstanden als jij, maar als ik denk dat mijn lijf niet wil en zeg dat ik een kort rondje ga loop ik de sterren van de hemel en verleng ik mijn ronde steeds weer. Heel vreemd.

    • Rudi Loof - 14 februari 2015, 08:09

      Klopt Nicole. Ik probeer ook zoveel mogelijk op gevoel te lopen. Ben ook wel eens na een kwartier omgedraaid om terug naar huis te sjokken.

  2. Rudi Loof - 14 februari 2015, 08:08

    Klopt Nicole. Ik probeer ook zoveel mogelijk op gevoel te lopen. Ben ook wel eens na een kwartier omgedraaid om terug naar huis te sjokken.

Reageren op dit artikel is niet meer mogelijk.