Ik ben een fucking meervoudig marathonloper van 95 kilo!

Ik ben een fucking meervoudig marathonloper van 95 kilo!

Het is koud, nat en donker als we Alphen a/d Rijn verlaten.
We vertrekken naar Amsterdam.
In het holst van de nacht, tenminste zo voelt het.

Mijn tweede en -aller-laatste marathon begint in het Olympisch stadion.
Ik heb me weer over laten halen er nog 1 te lopen.

Straks kan ik zeggen dat ik een meervoudig marathon loper ben en dan is het klaar.
Daarna doe ik het nooit meer.

Met de elite van m’n team Alphen a/d Run sta ik redelijk vooraan in het oranje startvak, daar zijn we op gekleed.
Om ons heen word voornamelijk Frans en Italiaans gesproken.
Hazes klinkt uit de stadionspeaker.
Alles is beter dan die“Lee fucking Towers” van de Rotterdam marathon.

De spanning giert door m’n lijf.
Na een maandenlange periode van voorbereiding, zelfbeheersing en geheelonthouding komt straks de climax.
Vandaag kom ik er achter of het allemaal niet voor niks is geweest.

Toch weer die twijfel.
Het weer twijfelt zelfs, tussen miezer en een hoge luchtvochtigheid.

Even na 9:30 klinkt het startschot.
9 minuten later rennen we juichend over de start.
-dan hebben we het juich gedeelte maar vast gehad-

Mike en Norbert schieten gelijk al weg, zij zijn van plan om veel korter van hun inschrijfgeld te genieten.
Norbert loopt waarschijnlijk heeeerlijk.

Met Harald, Martin en Richard loop ik de eerste kilometers snel en bijna onopgemerkt.
We zetten onze pijlen op net onder de 4 uur maar dat valt moeilijk te peilen.
In Rotterdam liep ik 3:54 daar zou ik nu ook tevreden mee zijn.

Hartslag rond de 156.
Alleen m’n kuiten moeten nog warm worden.

Ik loop achter een man die wel al helemaal warm is.
Zeiknat van het zweet met bijhorende zure lucht.
Gadverdamme. Ik schiet er maar ff langs.

Na een kilometer of 8 kom ik in mijn “steady state”.
Het is stukken minder gezellig langs het parcours in vergelijking met Rotterdam.
Maar door de temperatuur en miezer regen loopt het lekker.

Er zit ineens tussen de lopers voor me, een man op z’n knieën op het asfalt.
Gevaarlijk met z’n hoofd op mijn kniehoogte.
Hij komt overeind met brede glimlach en een nat 5 euro biljet tussen z’n vingers, wat hij van straat heeft opgepakt.
Waarschijnlijk gevonden. Hij zet aan en rent weer verder.

Onder de spoorbrug op 14km staan onze trouwste groupies luid te juichen, dat geeft weer een kick.

De 11 doodsaaie kilometers heen en weer langs de Amstel zijn zo saai nog niet.
Voor ons loopt ineens een bloedmooi, zongebruind, piepklein, lichtpaars broekje met lang donker haar in een staart.

Wow! Ze lijkt Italiaans en wulps, we worden er stil van.
Lichtpaars is weer even mijn lievelingskleur.
Ik loop een stapje harder en word gevolgd door mijn gevolg.
De maand seksuele onthouding werpt z’n vruchten af.

Martin zegt dat we terug moeten in tempo.
We moeten haar lange benen helaas laten gaan.

Voor we het weten zijn we al op de helft.
Nog 10km zeg ik, dan gaat het pas echt beginnen.
Dat is ook deze keer weer waarheid.

Als we de spoorbrug weer onderdoor rennen staan onze groupies op de brug.
Ze vallen goed op. -dat komt vooral door hun gegil-

Rond de 30km knijp ik nog een mierzoete sportgel leeg.
Wat ben ik blij dat ik daar straks van af ben.
Zoete herrie, maar m’n motor moet branden.

Richard zeurt helemaal niet dat hij het zwaar heeft, dat valt me zwaar.
Nu ben ik degene die vraagt of het tempo van 5:20 naar tussen de 5:30 en 5:45 kan.
M’n maatjes zeggen ja, maar doen nee.

Gelijk hebben ze.
Tempo veranderen is ook vervelend, maar ik voel dat ik ze moet laten gaan.
37km M’n hartslag gaat omhoog, m’n paslengte word korter.
Als laatste redmiddel spuit ik nog een gel leeg.

Niet veel later gaat het weer wat beter.
Ik loop naast ze en zeg: Hoppa, daar ben ik weer!
Ze kijken verbaast en getergd opzij. Ik lach.
Hun lachen is even vergaan.

M’n huig en luchtwegen zijn rauw van 3:30uur zwaar ademen.
Al m’n spieren zijn stram en ik heb echt geen zin meer, toch neem ik m’n matties op sleeptouw.
Ik loop voorop en sleep ze door het Vondelpark.

Eindelijk lopen we het Olympisch stadion binnen, even het mooiste stadion van de wereld.
De euforie maakt al snel plaats voor meelij.

Zo’n 200 meter voor de finish ligt een oudere man op de eerste baan op z’n zij.
Hij knijpt z’n ogen strak dicht van de pijn.
Lijkbleek.
Z’n lichaam vindt het na 42 kilometer wel genoeg.
Verdomme.

De laatste meters houd ik in, zodat we met z’n vieren naast elkaar finishen.
Geweldig.
Juichend en breed lachend finishen we in 3:52:00 een nieuw PR voor ons alle 4.

Alles doet pijn, zelfs lachen.
Het is en was fantastisch.
Dit doe ik nooit meer, ik houd m’n stramme poten stijf.

Maar ik kan nu wel zeggen dat ik het levende bewijs ben, dat je een marathon onder de 4 uur kan lopen met maar 2 hardlooptrainingen per week.
En…
Ik ben een fucking meervoudig marathonloper van 95 kilo!

Dit was echt de laatste keer.
Echt.
Ik doe het nooit meer, althans niet meer dit jaar.

——
Mijn dank gaat uit naar Alphen a/d Run met in het bijzonder:
Harald, Maarten, Marco, Mike, Norbert en Richard.

Voor de toch wel erg leuke trainings periode.
Dankzij jullie heb ik het weer geflikt mannen.

Geschreven door John Linting

Related Posts

113 steentjes

113 steentjes

Ik liep een marathon!

Ik liep een marathon!

Werkelijkheid

Werkelijkheid

Omdenken

Omdenken