Lengtemarathon Cascais – Lissabon | zondag 2 oktober 2016

Lengtemarathon Cascais – Lissabon | zondag 2 oktober 2016

Wat ging eraan vooraf?
Na mijn eerste lengtemarathon – de unieke Maastricht Marathon van 44km over de Via Belgica op 6 juni 2015  – zei ik: “Nóóit meer een marathon!” Maar na vier maanden begon het toch weer te kriebelen en kwam marathon Rotterdam in zicht. Dit maal volgens een totaal ander trainingsschema, opgesteld door Jhonny, mijn loopmaatje en personal coach en trainer voor Rotterdam. Drie maanden trainen volgens een strikt schema. Ik finishte in 4:35:59 en herstelde dit maal ruim binnen twee maanden.

In januari had ik me al ingeschreven voor de halve marathon van Lissabon, samen met 20 andere loopmaatjes van Scopias.  Echter toen ik de route van de hele marathon onder ogen kreeg, twijfelde ik geen moment en schreef mij in juni om naar de lengtemarathon Carcais – Lissabon; 42 km lang aan de rand van het continent lopen, grotendeels langs de zee en de Taag.

De voorbereiding
Trainde ik voor de marathon Rotterdam nog in de wind, kou, regen en sneeuw, nu was het grotendeels voor het werken in de vroege ochtend om 6 uur trainen of na mijn werk in de volle hitte van de dag. Ook deze keer weer volgens een strak opgesteld schema door Jhonny, die samen met mij de marathon in Lissabon zou gaan lopen. Op de dinsdag had ik de intervaltrainingen, om aan mijn snelheid te werken. Op donderdag fartlekken en heuvels in het bos om in mijn beenspieren wat meer kracht te ontwikkelen. In het weekend stonden dan de duurlopen en herstelloop gepland, evenals enkele officiële lopen in Zuid-Limburg, t.w. de HM Den Drieschloop met pittige heuvels tot 22% en de 20 mijl van de Marathon Meerssen. Deze laatste twee pasten perfect in ons schema. De trainingen doorliep ik zonder blessureleed en de week voor de marathon stond rust op het programma ofwel koolhydraten stapelen.

Van Lissabon naar Cascais, met het openbaar vervoer  
Zondag 2 oktober stond ik om 5 uur al te stuiteren naast mijn bed; ik had er enorm veel zin in. Ik werkte twee chocoladecroissants en een banaan naar binnen en nam de bus naar het treinstation in Lissabon.  De trein zat helemaal vol met marathonlopers uit alle landen. De treinreis zou drie kwartier duren, dus we besloten de benen nog even rust te geven en gingen op de grond zitten.
De trein liep grotendeels naast de route en dat deed me weer eens beseffen hoe lang de afstand is die ik terug zou moeten rennen.

De marathon, van Cascais tot Lissabon
Tegen achten kwamen we in Cascais aan en verzamelden ons op een groot plein voor de warming up. De nacht ervoor was het amper afgekoeld, de zon scheen al fel en er was totaal geen wind. Half negen ging het startschot en begonnen we onze route door de straten van Cascais. Na drie km heuvel op en heuvel af kwamen we op de route langs het strand. Ik snakte naar de eerste drankpost en die kwam gelukkig al bij kilometer vier. Overal flesjes water. Ik nam er telkens twee; een om te drinken en een om te koelen. Het parcours was verre van vlak. Bij ieder stadje klommen we omhoog om het vervolgens weer bergafwaarts te verlaten en de route langs het strand te vervolgen. Om de vier à vijf kilometer passeerden we een stevige rock&roll band, alwaar we ook goed aangemoedigd werden door de plaatselijke bevolking en toeristen. Onderweg spraken we nog met een Oostenrijker, Duisters, een Braziliaanse, een Spanjaard, een Italiaan, een Deen en Nederlanders. Veel landen waren vertegenwoordigd en werden ook door supporters met alle landsvlaggen aan de kant toegejuicht.

Vechten tegen de warmte
Ik zag dat mijn hartslag door de warmte opliep en paste mijn tempo naar beneden aan en liep als het even kon in de schaduw. Bij kilometer 20 had ik al zo’n vijf flesjes water over mijn rug leeggegoten. Na zo’n 25 km kwam een nevelstraat waar we doorheen konden lopen. Dat vond ik een stuk prettiger dan de koude douche die je bij de brandweermannen kon halen.

Bij kilometer 30 begint het dan echt, de marathon
Bij kilometer dertig lukte het me niet meer mijn hartslag onder controle te houden en langzaam begonnen mijn benen ook zwaarder te worden. In tegenstelling tot Rotterdam wilde ik ditmaal niet gaan wandelen. Dus ik besloot om door te lopen. Toen ik na km 32 de Rua Augusta op kwam rennen, werd ik vriendelijk uitgenodigd om even te ‘rocken’ op het podium. Dat deed me voor een moment alle vermoeidheid in mijn lijf vergeten en gaf me de moed om weer vrolijk verder te rennen.

De laatste acht kilometer
Bij kilometer 34 kwamen we op de route van de halve marathon en die liep grotendeels door het saaie industriegebied. Inmiddels was het ook beginnen te waaien en werd het langzaamaan steeds bewolkter; de grootste hitte was gelukkig voorbij. Op dit stuk parcours heb ik alleen maar hardlopers ingehaald; steeds meer lopers worstelden met de laatste kilometers en waren aan het wandelen. Tot de finish is het me gelukt om te blijven lopen.  Het lijkt erop dat ik de “man met de hamer” achter me heb gelaten. Mijn tijd: 4:48:29. Ik ben dik tevreden!

Terugblik
Na het bestuderen van mijn race zie ik dat mijn tempo over de gehele linie vrijwel constant is gebleven. Tijdens mijn vierde marathon ga ik toch weer proberen om een negatieve split te lopen.
En waar ga ik die vierde marathon lopen?
Misschien wel aan de andere kant van de oceaan ?

Vera Dings

Geschreven door vera

1 reactie

  1. Rudi Loof - 30 oktober 2016, 08:25

    Leuk om te lezen Vera! Lijkt me een leuke marathon; ik kende hem nog niet.

Reageren op dit artikel is niet meer mogelijk.