Marathon Eindhoven 2015

Zondag 11 oktober – Marathon Eindhoven

De weersvoorspelling is waarheid geworden: strak blauwe lucht, lekker zonnetje en een ideale temperatuur om te lopen.

Bij de start is het wat fris, vandaar dat de meeste lopers met een dikke trui in het startvak staan. Bij het startvak aangekomen, zie ik al vlug mijn collega Jos staan. Even kort babbeltje (‘Wat is het koud, hè’) en dan vlug wat warm lopen. Even later zie ik een andere collega en wens hem succes. Die ga ik vandaag niet meer zien, laat die maar ergens voor mij uit lopen. 5 minuten voor 10:00u trek ik dan toch mijn trainingspak maar uit en ga wat verder in het startvak staan, beschut tussen de anderen. De speaker kondigt aan dat de start over 1 minuut zal zijn. Snel wensen Jos en ik elkaar succes, we weten immers wat ons te wachten staat.

En dan zijn we van start. Aangezien ik de hele week wat (buik)grieperig ben geweest, probeer ik een rustig tempo te vinden. Al gauw zit ik in mijn ritme, al lopen er nog veel lopers me voorbij. Niet op letten, uitlopen is het doel, niet mijn PR. Na 5 kilometer zit ik in een mooi groepje dat zich om enkele Duitse lopers heeft gevormd. Deze Duitsers hebben het erg naar d’r zin en vermaken het publiek wat zo vroeg al langs de kant staat. Dat ze daarvoor zowat dubbele meters maken, deert ze schijnbaar niet.

Inmiddels naderen we de High Tech campus, kilometer 10. Hier weinig publiek, maar de organisatie heeft voor muziek en borden met aanmoedigingen gezorgd. Dan loopt ineens Sander (andere collega) langs me, een kort babbeltje en hij vervolgt in zijn eigen tempo. Omdat het vrij goed gaat, de buik houdt zich gedeisd, besluit ik achter Sander aan te lopen. Het verschil in tempo is niet erg groot en het is nog steeds een tempo wat ik normaal gesproken makkelijk volhoud. Ik zorg dat ik hem in het zicht hou en zo neemt hij me op sleeptouw zonder het te weten.

Na de High Tech Campus vervolgen we onze tocht richting de Tongelresestraat. Daar heb ik tijdens mijn studietijd een aantal jaren gewoond. Op mijn gemak kijk ik om me heen en zoek de vele verschillen met 15 jaar geleden. Dan draait de route richting het centrum om daarna richting de startlocatie van de halve marathon te gaan. Hier begint het tweede gedeelte van de Marathon. Nu goed opletten, want hier heb ik afgesproken met mijn vader. Rond de 22 kilometer zie ik hem staan en met een duimpje omhoog vervolg ik mijn weg.

Dit gedeelte van de route is me bekend, dit is namelijk gelijk aan de route van de halve marathon van vorig jaar. Nu volgt de beklimming van de brug over de John F. Kennedylaan. Inmiddels passeer ik het 25km punt en besef ik dat ik ondanks alles op PR schema loop. Twee kilometer later volgt de 2de brug over de John F. Kennedylaan en ineens krijg ik het zwaar. De bovenbenen protesteren en mijn maag rolt van de ene kramp in de andere. Al snel verlies ik Sander uit het zicht, maar ik heb andere zorgen nu. Daar staat mijn vader weer en ik besluit met het duimpje omhoog langs te lopen. Ik zie hem over 5 kilometer wel weer, dit is nog even mijn eigen gevecht. Het zal toch wel over gaan?

Ik krijg het niet voor elkaar om in een rustiger tempo te gaan lopen en inmiddels is het echt oorlog in de buik. Dit is geen lol meer. Bij de 32 kilometer staat mijn vader weer. Klaar met een gelletje, maar ik besluit hier te stoppen. “Dit was ie pa, tot hier en niet verder”. Na rustig wat water en een banaantje te hebben genomen, besluit ik nog 1x aan te zetten. Opgeven kan altijd nog. De benen voelen wat beter en het lukt me om een rustiger tempo te vinden. Mijn buik protesteert maar het is te hebben.

Inmiddels zit een nieuw PR er niet meer in en daarom besluit ik in dit tempo door te lopen naar de stand van het bedrijf (km 37). Daar staat immers het gezin en familie te kijken. Na het lekkerste zoute dropje wat ik ooit heb gehad (dank pa), draai ik de Oirschotsedijk op. Dit is een berucht stuk van de Marathon van Eindhoven en niet voor niets: Geen zonlicht, oostenwind op de kop en geen publiek. Hier ben je op jezelf aangewezen. Nu begin ik andere lopers in te halen, veel hiervan wandelen inmiddels. Dit geeft me weer moed, en richt me weer op het bereiken van de stand. Waar ik deze bij kilometer 37 verwachtte, staat hij echter pas bij de 38e kilometer!

Zo even uitblazen, bijtanken, knuffelen met de kids en door. Deze korte pauze heeft me erg goed gedaan. Ik loop nu weer in mijn starttempo en geniet van de sfeer. Langs de Bijenkorf richting de markt. Hier staat het publiek 3 rijen dik. Stratum is relatief rustig, laatste steile bruggetje over en nu nog maar 2x links af. De laatste 500 meter besef ik dat ik het toch weer geflikt heb. Yes, nummertje 3 in 54 weken!

Na de finish en een spontaan interview met Omroep Brabant vlug naar de auto om warme kleren aan te doen.

Thuis, zittend in een superwarm en verdiend bad, zie ik middels de WhatsApp dat de ene na de andere collega de marathon, halve marathon of de kwart succesvol volbrengt. Uiteindelijk loopt iedereen zijn afstand uit, wat al een prestatie op zich is.

Het leuke van hardlopen?

Dat iedereen zijn eigen doel heeft èn iedereen dan ook een (over)winnaar is.

Geschreven door koenvdnhurk