Marathon Rotterdam

Marathon Rotterdam
De heenreis is al gezellig.
Met Martin, Marco, Mike, Norbert, en Richard stap ik in een trein die al vertraging heeft voor hij in beweging komt.
Dus we hobbelen het perron weer op.
We pakken de trein via gouda, en dus niet via Leiden.
Ruim op tijd komen we aan in Rotterdam. Tassen-iname gaat vlot.
Behalve bij ”Marco strakke voorbereiding Domburg”.
Hij had z’n eigen sporttas mee, en niet de verplichte marathon tas.
Dus hij moest weer terug naar het station. Een kluisje huren.
Om 09:45 lopen we een druk startvak 2 in.
Behalve ”Marco strakke voorbereiding Domburg’’ hij mag er niet in.
Hij heeft startvak 1 op z’n borstnummer staan, dus hij moet doorlopen naar startgolf 1. Kinderachtig.
-Later blijkt ook nog dat z’n horloge al voor de start was overleden. Gecondoleerd Marco.
En dat hij ook geen telefoon bij zich had. Geen muziek waar hij normaal wel mee loopt en geen app voor zijn tijden.-
Op een hoogwerker in de verte kwijlt Lee fucking Towers wat in een gouden microfoon.
Om 10 uur eindelijk het verlossende startschot.
Startgolf 1 mag weg. 10 minuten later wij.
Marco zien we niet meer terug. Jammer.
Vedergewichten Mike en Norbert schieten al gelijk weg.
Zij willen 03:45 lopen.
Ik loop hem zoals ik al had verwacht met Richard “The Bossman” en “Stille diesel met cruise control” Martin.
We hopen net onder de 4 uur.
Maar het is mijn eerste hele, ik weet niet wat ik na 30 kilometer nog kan verwachten van mezelf.
Het is vreselijk druk. En niet alleen langs de kant.
Op het parcours is het slalommen om doorgang te vinden.
5km.
Het verrast me dat ik nergens pijntjes heb.
Normaal doen m’n kuiten pijn de eerste 3 kilometer.
Misschien was een week niet sporten wel een keer goed voor me.
10km.
Ondanks alles is mijn “mindset” goed.
-dat komt ook door de hartverwarmende reacties op mijn vorige blog. Bedankt!-
We nemen elkaar nog in de maling, er word gelachen.
Richard ziet er al uit alsof hij er al een marathon op heeft zitten.
Hij klaagt dat hij wil roken. Geen gekke dingen dus.
Kilometer 11 voert ons over een smal fietspad.
Hier is het alleen maar slalommen. Mensen inhalen.
Veel te druk. En dat 4 kilometer lang.
15km.
Net na de drankpost in de bocht zien we Gerard staan.
Met daarvoor onze vrouwen die veel te uitbundig ons staan aan te moedigen. Dat geeft energie.
Rond 16 kilometer, een pijnscheut in m’n kuit.
Alsof er een spier te strak aanspant.
Fuck. Als dat maar niet doorzet, want ik moet nog wel even doorzetten.
Na een stap of 10 is de pijn weer weg.
20km.
We lopen met z’n drieën in een vlot tempo dat we lang vol kunnen houden, en slaan geen drankpost over.
In de lange training-duurlopen die we maakte had ik telkens maar 300ml water mee.
Dat drink ik nu per 5 kilometer. Dit is veel beter.
Misschien is een camelbag zo gek nog niet.
25km.
Hier hebben we eindelijk de ruimte. We lopen naast elkaar.
Een dj zegt door de microfoon dat de mannen van OVENDO mooi synchroon lopen.
En zo voelt het ook. We hebben een mooi tempo te pakken.
30km
Het is zo warm dat m’n zweet al verdampt op m’n huid en een wit zout laagje achterlaat.
Ik had m’n kale bats in moeten smeren.
Nog 10 kilometer denk ik bij mezelf.
De laatste 2 en een beetje loop ik wel uit.
Richard heeft het zwaar. Iets met een man en een hamer?
35km.
We wandelen bij de drankpost zo’n 30 meter. Rustig drinken.
Als we weer op tempo komen krijgt Richard het echt zwaar.
Niet veel later word hij met pijn in m’n hart gelost.
Samen met Martin schroef ik het tempo weer een beetje op van 5:50 naar 5:30 min/per kilometer.
40km.
Ik heb het al 5 kilometer zwaar.
M’n bovenbenen, longen en luchtwegen doen pijn. Ik ben op.
Wandelen is het enige waar ik nog aan kan denken.
Martin verdwijnt steeds verder voor me in de menigte.
Hij wil dat ik bij blijf, dat lukt me niet.
Nog 2 kilometer een een beetje.
De laatste 2 kilometer krijg ik geen vleugels, maar wel een hele brede glimlach.
Ik ga het flikken! En nog onder de 4 uur ook.
Langzaam ga ik dood, maar heb me nog nooit zo levend gevoeld.
Tijdens het lopen sluit ik m’n ogen. Wat is dit lekker.
Rechts langs de kant de vrouwen nog een keer. Met brede grijns loop ik juichend voorbij.
Ruim 800 meter voor de finish druk ik m’n horloge uit op 03:54:19 hij geeft aan dat ik er al ben.
Ik heb dus 800 meter van links naar rechts mensen ingehaald.
Op 3:57:15 loop ik over de finishmat.
Gesloopt. Zere voeten, benen. Spierpijn all-over.
Verbrande pan, lichte koorts en een maag die van slag is.
Moe, voldaan en apetrots.
Natuurlijk was er emotie tijdens het lopen.
Een benauwende brok in m’n keel en een traan soms, maar ook een glimlach.
Die glimlach krijg ik voorlopig niet van m’n gezicht.
Ik ben gewoon een fucking marathonloper van 96 kilo.
60472006b76211574ffe395e5e9fcddc
Geschreven door John Linting

Related Posts

Rotterdam op hardloopschoenen

Rotterdam op hardloopschoenen

113 steentjes

113 steentjes

Ik liep een marathon!

Ik liep een marathon!

Werkelijkheid

Werkelijkheid

7 reacties

  1. annekevisser - 13 april 2015, 17:06

    Prachtig verhaal en wat een tijd. Gefeliciteerd!

  2. Marteijn Mout - 13 april 2015, 17:56

    hahaha, top verhaal met emotie 🙂 Goed gedaan mannen!

  3. makapia a.k.a. Nicole - 13 april 2015, 18:45

    YEAH! Goed gedaan. Gefeliciteerd. Mooi hè op de Coolsingel aankomen?

  4. John Linting - 13 april 2015, 18:52

    Dank jullie wel. het was echt kicken.
    Je leert jezelf anders kennen tijdens zo een afstand.

  5. Ben Engel - 13 april 2015, 19:55

    Goed gedaan en altijd leuk om deze positieve blogs te lezen en ook nog een top tijd gelopen.

  6. cristian1974 - 13 april 2015, 20:54

    mooi hoor John, inspirerend geschreven. Zou haast overwegen ook voor de marathon te gaan trainen.
    nogmaals klasse!!

  7. Rudi Loof - 16 april 2015, 09:43

    Mooi verhaal John! En mooie tijd!

Reageren op dit artikel is niet meer mogelijk.