Mijn eerste halve marathon

Vorig jaar liep ik in Amsterdam mijn eerste halve marathon en die ging niet bepaald zoals ik had gehoopt.

Ik had de hele zomer door getraind en daarbij een hardloopschema van een site gevolgd dat me naar een eindtijd van 1:55 zou brengen, alleen liep ik telkens harder dan aangegeven. Het lukte me niet om langzamer te lopen.

Toch was ik niet bang voor de afstand, omdat ik eerder dat jaar de Asselronde had gelopen en mee had gedaan aan de Roparun. Voldoende bagage, dacht ik dus.

Maar het liep heel anders dan gepland.

Al voor de start begon de ellende. Mijn telefoon had kuren. Runkeeper kreeg geen signaal van de GPS en om de een of andere onverklaarbare reden kon ik opeens geen muziek meer afspelen. Dus geen feedback hoe hard ik liep en geen afleiding.

Ik probeerde dus maar op gevoel mijn tempo te bepalen en bij de 5km punten te berekenen wat mijn tempo was.
Na 5km besefte ik dat ik veel te hard gestart was, 5:00/km, dus probeerde ik iets rustiger te lopen, om er bij 10km achter te komen dat ik nog steeds te hard ging.

De eerste klap kwam na 13km. Ik kreeg het benauwd en mijn handen en voeten begonnen te tintelen. Een aantal omstanders en medelopers hielpen me rechtop te gaan staan zodat ik voldoende lucht kreeg en van een hele lieve vrijwilligster kreeg ik een mars om wat energie te krijgen.
Vol goede moed, maar een stuk voorzichtiger, liep ik verder en dacht dat ik het ergste gehad had. Na 15km zag ik, dat ik met een beetje geluk, nog steeds binnen de 2 uur zou kunnen finishen. Maar niet dus. Op het stuk door het Vondelpark presenteerde mijn lijf de rekening voor al die trainingskilometers die ik te hard had gelopen én de veel te snelle start. Kramp in beide kuiten. Maar in plaats van even de tijd te nemen om de spanning te verlagen door wat voorzichtige strekoefeningen, probeerde ik toch weer te gaan hardlopen, maar nog geen 100 meter verder verstijfden mijn benen opnieuw en ging ik bijna gestrekt.

Alle schema’s gingen nu over boord en werden vervangen door een alles overheersende gedachte: ‘wat er ook gebeurt, ik ga finishen.’

Telkens als ik de kramp voelde opkomen begon ik te wandelen en moedigden de toeschouwers me extra aan. Op die manier jogde en strompelde ik richting het Olympisch stadion.
Met nog een kilometer te gaan, haalde de pace-groep voor 1:55 me in en vlak voor de ingang ging de groep voor 2:00 me voorbij.
Uiteindelijk ging ik na 2:02 en een beetje over de finish en was blij dat er hekken stonden waaraan ik me kon vasthouden om overeind te blijven.

Het stuk terug naar de kleding inname was erg lang en ook het aantrekken van mijn trainingspak en de terugreis waren een pijnlijke ervaring en het duurde een paar dagen voordat de pijn uit mijn benen en voeten weggetrokken was.

Ik denk dat deze ervaring me misschien wel van het lopen af had kunnen brengen, als ik me niet al had ingeschreven voor een paar andere evenementen.

Een paar weken na deze desastreuse loop deed ik mee met de 7Heuvelenloop. Ik had nauwelijks getraind in de tussentijd, hooguit een heel rustig 10km loopje en verder vooral veel rust genomen.

In tegenstelling tot Amsterdam ging die loop geweldig, een paar maanden later gevolgd door de Halve van Egmond die ik wél binnen 2 uur heb gelopen.

Op dit moment ben ik samen met een loopmaatje aan het trainen voor de komende editie van de Halve van Amsterdam. Ik maak nu iets minder kilometers, maar belangrijker voor mezelf, ik train nu veel rustiger.

Volgende week lopen we Bunnik’s Mooiste als voorbereiding op de Dam tot Damloop en als die achter de rug is schroeven we de training terug en nemen we vooral rust.

Want als de Halve van Amsterdam en de daarop volgende lopen me iets geleerd heeft, dan is het wel dat rust een heel belangrijk onderdeel van de aanloop naar een race is.

Geschreven door norbert1962

Related Posts

Zweetdruppels

Zweetdruppels

Kneuzenblog ?

Wat een week!

Wat een week!

HM Enschede 19 april 2015

HM Enschede 19 april 2015

5 reacties

  1. annekevisser - 9 september 2014, 07:26

    Klinkt als een echte doorzetter! Succes met de halve van Amsterdam. Gr Anneke

  2. sanne - 9 september 2014, 09:09

    Train hard, rest hard. Je lichaam is geen machine en heeft af en toe tijd nodig om bij te tanken. Succes in Amsterdam, maar dat zal dit keer vast goed komen!

  3. Rudi Loof - 9 september 2014, 11:53

    Vervelend, zo’n valse start met je telefoon. Dat heeft toch invloed op hoe je je voelt en hoe je van start gaat. En dat Vondelpark is toch altijd weer een dingetje. Je denkt dat je er bijna bent, maar ondertussen is het nog een hele tippel. Dat park is altijd weer groter dan je denkt. En alhoewel je natuurlijk sneller had gewild is 2:02 uur absoluut geen tijd om je voor te schamen toch?

  4. norbert1962 - 9 september 2014, 21:06

    Ik was de dag erna ook wel trots.
    Nu al weer aan het voorbereiden voor de volgende editie.
    Dat wordt misschien wel mijn laatste halve.
    Ik hou meer van de 10k en 10m.

  5. Pieter Bas - 12 september 2014, 15:14

    Voor mij was Amsterdam ook mijn eerste halve marathon. Van meer ervaren lopers had ik het advies gekregen om vooral me niet te focussen op een eindtijd maar op finishen en vooral genieten. Genieten van de sfeer, de chaos bij de verzorgingsposten, de aanmoedigingen en de finish in het olympisch stadion. Dit heb ik ook gedaan en ben met twee vingers in mijn neus naar een eindtijd van rondom de 2:10:00 gelopen. Ik heb alles meegemaakt onderweg, leuke gesprekken gevoerd met collega lopers ( een heel leuk verhaal gehoord van buitenlandse loper uit Mexico). De inkomst in olympisch stadion is ook om nooit meer te vergeten. Nu weet ik wat een halve marathon inhoudt en vooral wat ik kan verwachten (de drukte, route etc.)
    Dit jaar gaat tijd dus wel een rol spelen en train ik voor een tijd onder de 1:40. Spannend 🙂

Reageren op dit artikel is niet meer mogelijk.