Verstand op nul en de blik op de gele ballon

Verstand op nul en de blik op de gele ballon

Het zijn inmiddels mijn twee vaste najaarsklassiekers: de Dam tot Damloop in september en de halve van Amsterdam in oktober.

Over de Damloop kan ik kort zijn. Het was weer gezellig, maar een verbetering van mijn PR zat er helaas niet in. Domweg te weinig getraind en (daarom) ook niet echt in vorm. Het eindresultaat: 50 seconden langzamer dan vorig jaar. Viel me nog mee. Voor het eerst in mijn relatief korte hardloopcarrière een loopje waarin ik mijn PR ten opzichte van het jaar ervoor niet verbeterde. Maar genoten heb ik wel. Punt.

En afgelopen zondag dus de halve van Amsterdam. Na het debacle van vorig jaar (met uiteindelijk toch nog een bescheiden PR) nu opnieuw een kans om mijn PR op de halve aan te scherpen. Niet dat mijn conditie spectaculair verbeterd was, maar een klein beetje dichterbij de magische 2:00 uur zou mooi zijn. De weersvoorspellingen waren wat minder gunstig dan vorige jaren, maar dat hoeft niet perse een nadeel te zijn. En dus stond ik zondagochtend op Station Amsterdam Zuid met, vanwege het wisselvallige weer, een tas vol kleren (lange tight, korte broek, lange mouwen, korte mouwen).

Goede vriend Bert liep mee in de business-run en we lieten ons de koffie bij Starbucks goed smaken. Daarna door naar de expo en toen naar het bedrijf waar Bert werkzaam is en waar ik als ‘supporter’ ook naar binnen mocht en gebruik kon maken van de fijne kleedruimte. Omdat het toch wel frisje was en licht regende, was de aanwezige medewerker van CSU al gauw een rol vuilniszakken armer. Daar stonden ze dan: al die keurige dames en heren in een bedrijfsshirt met daaroverheen een vuilniszak van CSU. Leuk gezicht en het deerde ze niet (het zijn toch lopers), maar het is vast een evaluatiepuntje voor de volgende keer.

Bert stond in startvak ‘wit’ voor de business-runners en ik in startvak ‘geel’; volgens het boekje het startvak voor de lopers met een geschatte eindtijd van 1:50-2:00 uur. Huh? Hoe was ik daarin terecht gekomen? Foutje van de organisatie? Vakje verkeerd aangeklikt of een moment van overdreven optimisme bij het inschrijven? Ik weet het niet. Ik had als eindtijd ergens tussen de 2:00 en 2:15 uur in gedachten en als ik ergens dichtbij de 2:05 zou finishen zou ik blij zijn. Meer zat er gegeven de voorbereidingen niet in.

Gelukkig stonden in mijn startvak twee pacers van het Runner’s World Pacing Team met 2:00 uur op hun ballonnetje; Els (zo stond op haar ballon) en Ruud. Ik besloot het erop te wagen en te proberen of ik ze bij kon houden. Ik wist ook wel dat 2:00 uur niet haalbaar was, maar hoe langer ik ze bij kon benen, hoe beter, was mijn redenatie. En ik zou daarmee tevens voorkomen dat ik te snel van start ging.

Stadion vierkant

Omdat de pacers niet de hele tijd naast elkaar liepen en ik er al in de eerste kilometer achter kwam dat het voor mij erg lastig was om twee pacers in de gaten te houden, besloot ik mij te richten op Els. En dat bleek nog niet zo makkelijk. Ik ben namelijk niet gewend om achter een pacer aan te lopen. Bovendien was het druk en was Els ook nog eens een stuk kleiner en ranker dan ik. Met haar gele ballonnetje glipte ze behendig door alle gaatjes en ontweek ze soepel alle ‘in-de-weg-lopende-lopers’ en andere obstakels. En dat is toch wat lastiger als je 1.97 m. en 98 kilo bent. Ik heb heel wat stoepranden, vluchtheuvels, boomwortels, regenplassen en poten van dranghekken moeten trotseren om haar bij te houden. De route schijnt op sommige plekken veranderd te zijn ten opzichte van de jaren ervoor, maar daar heb ik niets van meegekregen. In opperste concentratie was mijn blik slechts gericht op het gele ballonnetje met daarop ‘Els 2:00’. Ik vrees dat ik de rest van mijn leven geen gele ballon meer kan zíen, zonder aan dit moment terug te denken. Ik heb een paar maal de neiging gehad om een foto te maken van Els en haar gele ballon. Die foto zou namelijk álles zeggen over deze race. Maar ik durfde het niet; bang dat het gepiel met mijn telefoon mij uit mijn concentratie zou halen. En ik wist dat als ik Els, Ruud en het clubje lopers eromheen kwijt zou raken, ik reddeloos verloren zou zijn. Bovendien: al hardlopend een foto maken van een andere hardlopende hardloper is volgens mij sowieso gedoemd te mislukken.

Op de Mauritskade vroeg Ruud hoe het ging en wat mijn doel was. Ik antwoordde dat ik weliswaar op de grens van mijn kunnen liep, maar dat het tot nu toe goed ging en dat ik wilde proberen ze zo lang mogelijk bij te houden. Maar ook dat ik wist dat de (beruchte) onderdoorgang bij het Rhijnspoorplein er aan kwam en dat ik daar vorig jaar helemaal stuk ging.

En nu dus weer. Na 15 kilometer flink doorstappen waren de helling en het daarop volgend stuk vals plat, net even teveel van het goede. De aanmoedigingen van de Half Crazy Runnerscrew, de Running Junkies en de Heldensupport van Sanne ten spijt, moest ik ze net na het Rijks laten gaan. De koek was op. Maar ik had wel mooi zo’n 16 kilometer geprofiteerd van ‘mijn’ hazen.

In het Vondelpark zag ik de gele ballonnetjes langzaam steeds verder van mij wegdrijven en ik zag op mijn horloge dat mijn eigen snelheid daalde. Ik baalde als een stekker. “Maar ho, wacht eens even! Ik ga mij in het zicht van de finish toch geen mooie tijd door de neus laten boren en in de laatste twee kilometer alles weer weggeven?” Het lukte me om de snelheid niet verder te laten dalen en zelfs nog een heel klein beetje te verhogen, maar boven de 10 kilometer per uur kwam ik niet meer. Eenmaal in het stadion kon ik het laatste beetje energie eruit persen: 2:02:27 uur! Dat is toch mooi even 7 minuten en 25 seconden van mijn PR af! Blij, maar wel helemaal uitgeput. Net na de finish stonden Els en Ruud. Mijn Superheroes. Volgend jaar loop ik zeker onder de 2:00 uur! Tenminste, als jullie er ook weer zijn Els en Ruud. Deal?

Geschreven door Rudi Loof

Related Posts

113 steentjes

113 steentjes

Ik liep een marathon!

Ik liep een marathon!

Werkelijkheid

Werkelijkheid

Omdenken

Omdenken

3 reacties

  1. cristian1974 - 22 oktober 2015, 06:00

    Goed gedaan hoor. Mentaal sterk gedaan die laatste 5km. Weet uit ervaring dat het lastig is als je je doel, de gele ballonnen, steeds verder uit het zicht ziet gaan. Die 2:00h gaat je zeker lukken in 2016

  2. Marteijn Mout - 23 oktober 2015, 20:05

    Super verbetering van je pr Rudi! En onder 2 uur gaat je volgend jaar makkelijk lukken maar vast eerder 🙂

  3. Rudi Loof - 23 oktober 2015, 20:37

    Dank Christian en Marteijn. Ja, ik had moeite om het gevoel ‘ik ben moe, ik kan niet meer’ de kop in te drukken. En onder de 2 uur gaat me lukken. Ooit. 🙂

Reageren op dit artikel is niet meer mogelijk.