Wat een week!

Wat een week!

Wat een week! Na wat kleinschalige wedstrijdjes de week ervoor, werd het weer eens tijd voor wat goede trainingloopjes. Overduidelijk in de supercompensatie ging ik maandag op pad voor een kleine 10 kilometer. Maar wat begon als een rustig herstelloopje eindigde als een snelle 10,5km! Het leek wel of mijn benen sneller moesten. Mijn vaste rondje in de omgeving van Burgers Zoo lag er weer prachtig bij. Een route met zowel cross, trail en asfalt en daardoor lekker uitdagend. Gesterkt door de gestage opbouw in de afgelopen weken en het succes in de wedstrijdjes vorige week, trok ik woensdag de stoute Asics aan. Het stond nog in mijn geheugen gegrift. 2 maart 2014. De acht-kastelenloop in Vorden. 21,1 km. Dat wilde ik nooit meer meemaken. Wel 100 keer riep ik tegen mezelf in die race hetzelfde: ‘waarom moest ik zo nodig een halve marathon rennen?’. Bloed, zweet en heel veel tranen en een gevoel van teleurstelling bij de finish. Nooit meer. Nooit zou ik nog een keertje een halve marathon rennen. Tot woensdag. Geen wedstrijd. Geen strijd. Gewoon rennen, genieten. Geen doel, geen medaille. Kijken wat mijn lijf aan kan inmiddels. Vol goede moed ga ik van start. Na 5 km word ik wat onzeker. Mijn benen zijn zwaar en mijn hoofd voelt wat licht. Ik pep mezelf op. Dit waren de zwaarste kilometers. De meeste hoogtemeters zitten in het begin. Langzaam kom ik in een fijne flow. Vaak pas na zo’n 30 minuten. Dat is nu ook zo. Een lang stuk asfalt volgt. De route gaat langs de kazernes in Schaarsbergen. Op de achtergrond een schietoefening. Het geluid van het ontladen van de wapens maakt plaats voor de stilte op de Hoge Veluwe. Schotse Hooglanders, een reebokje en enkele roofvogels maken het tweede deel van mijn route compleet. Bij 16km begint mijn lijf te protesteren. Het tempo moet omlaag. Vlak bij huis zit ik op 18 km. Ik moet een extra ronde om de 21,1 te halen. Een keuzemoment. Ik ga door. De laatste kilometers voeren me door de binnenstad van Arnhem. De fonteinen op het Gele Rijdersplein. Lauwersgracht en nog een klein stukje Sonsbeek. Precies op 21,1km stop ik. De laatste meters wandel ik naar huis. Een glimlach van oor tot oor. Wat een tocht, maar wat een overwinning op  mezelf. Zondagavond sluit ik deze toch al erg geslaagde loopweek af met een  trailrun door het Deelerwoud. Al weken kijk ik uit naar deze avond. Het lukt mijn lief en mij niet vaak om samen te rennen, maar vanavond is er oppas en kunnen we op pad. In zijn lange duurlopen in de voorbereiding op verschillende ultra’s van 100km heeft mijn lief heel veel mooie plekjes gezien. Na wat prachtige trails over de Veluwezoom, liet hij me gisteren kennismaken met onwaarschijnlijk mooie trails door het Deelerwoud. Single tracks, vergezichten, een ondergaande zon… We ruiken al snel een reebokje, en daar steekt het bokje zijn kopje boven de goudgele struikjes uit. Roedels herten en grommende Schotse Hooglanders volgen. Na 18 kilometer moeten we terug naar de auto, het wordt langzaam donker en de beentjes zijn moe. Wat een heerlijk gevoel om onze passie voor hardlopen te kunnen delen. Wat een week! Your body is capable of some impressive shit. Admire it. Challenge it.

Geschreven door Corine

Related Posts

Zweetdruppels

Zweetdruppels

Duinentrail 2015: ik heb het gewoon gefikst.

Duinentrail 2015: ik heb het gewoon gefikst.

HM Enschede 19 april 2015

HM Enschede 19 april 2015

HM CPC Loop Den Haag 8 maart 2015

HM CPC Loop Den Haag 8 maart 2015

1 reactie

  1. Marteijn Mout - 9 juni 2015, 15:36

    Prachtig om over zoveel genot te lezen Corine! Zo hoort hardlopen te zijn, genieten…natuurlijk ook afzien 🙂 maar ook het blijven uitdagen. Die HM is geen hindernis meer!

Reageren op dit artikel is niet meer mogelijk.